رسالت قلم

آن‌كه قلم برمي‌دارد و آن‌چه را از نگاه خويش درست مي‌پندارد بر صفحه‌ي كاغذ مي‌نگارد، در حقيقت وجدان و انديشه‌ي بشري را مخاطب خويش ساخته آن‌چه را از خوانده‌ها دريافته يا در ذهن خويش پرداخته عرضه مي‌دارد و بشريت را به داوري مي‌خواند.

آن‌كه گفت قلم از خون شهيد والاتر است و آن‌كه نوشت قلم گوياترين سخن‌گوي انسان است، به‌واقع اين نكته‌ي ظريف را در نظر داشته كه آن‌چه بر قلم جاري مي‌شود و بر صفحه‌ي كاغذ نقش مي‌بندد، در عمل تا ژرفاي جان و روان و انديشه‌ي آدمي رسوخ كرده و كارگر افتاده و مي‌تواند و بايد شخصيت انسان را كه محور و مدار تحولات جامعه‌ي بشري است، دگرگون ساخته و انساني نو و به تبع آن جامعه‌اي متفاوت بيافريند. بر اين پايه شايسته نيست قلم را جز براي اشاره به عالي‌ترين آرمان‌ها و ارزش‌هاي انساني به‌كار گرفت و پرداختن به هر چه غير از مصالح بشري، در حقيقت آلودن و فروكاستن شأن و ارج قلم و تنزل آن به ابزار بي‌مقدار پي‌جويي تعلقات و گسترش منازعات حقير شخصي و گروهي است.

از اين رو چنين مي‌نمايد كه قلم جز نزد دو جايگاه روا نيست:

نخست انديشه‌اي والا و ژرف كه چاره‌جوي دردهاي بي‌پايان بشر باشد.

دوم احساسي عالي و لطيف كه پاكي و زيبايي حالات آسماني روح و روان آدمي را به تصوير كشد.

و شايسته است قلم فريادگر مظلوميت گذشتگاني باشد كه به خاطر آن‌چه برخي صاحبان قلم بايد مي‌نوشتند و ننوشتند، از رسيدن به شايستگي و استحقاق خويش بازماندند و از ديگر سو روشن‌گر راه آيندگاني باشد كه از آن‌چه مي‌نويسند بهره گيرند و از آن‌چه نمي‌نويسند زيان نبينند.

محرم از راه مي‌رسد و عاشورايي ديگر در راه است. قرن‌هاست كه نام حسين(ع) هم‌چون نماد آزادگي و شجاعت و نمود بصيرت و عبوديت بر تارك دنياي اسلام و بشريت مي‌درخشد. كم‌تر كسي را مي‌توان در ميان اقوام و مذاهب و اديان گوناگون جامعه‌ي انساني يافت كه با ابعاد گوناگون و واقعي حادثه‌ي عاشورا و حماسه‌ي كربلا آشنا شده و لب به تحسين و تكريم آن نگشوده باشد و از كم‌تر واقعه‌اي مي‌توان در تاريخ بشر سخن گفت كه چونان عاشورا به مثابه تابلوي تمام‌عيار بروز و ظهور خصال پسنديده‌ي انساني مشهور خاص و عام باشد...